De kracht van kwetsbaarheid

Corona Quarantaine, dag 10

De dochter heeft mijn coachingruimte ingepalmd.
Ze maakt er rekensommen en organiseert feestjes voor haar poppen.

De woonkamer is het terrein van de zoon.
Hij puzzelt (mits wat aanmoediging ;-)) en maakt online zijn huiswerk.

Papa kreeg een pop-up bureau in de slaapkamer.
Hij mailt en belt nu met zicht op het groen én op ons bed :-).

Ikzelf pendel tussen verschillende rollen:
juf in de voormiddag, online coach in de namiddag,
kok, poetsvrouw, monitrice van de jeugdbeweging tussendoor.

Met één nieuwsbericht op donderdagavond, kwamen we in een heel andere wereld terecht.

Vol verwondering en bewondering kijk ik naar de mensen om me heen en hoe ze elk op hun eigen manier met deze bijzondere situatie omgaan.

Ik herken de inzichten uit een oud onderzoek. Amerikaans fysioloog Walter Bradford Cannon (1871-1945) stelde vast dat dieren die in het nauw gebracht worden vaak op drie manieren reageren: vluchten, verstijven of vechten; flight, freeze of fight.

Ik zie mensen die het slechte nieuws ontvluchten, alsof ze het daardoor kunnen afwenden. Ze steken de grens met Nederland over voor een dagje shoppen of houden een corona party met hun vrienden. Ze lijken te denken: als we doen alsof het er niet is, dan bestaat het ook niet. Flight.

Ik zie mensen die het even allemaal niet meer weten en ook zo dapper zijn om dat te durven delen. Na het bericht dat de scholen zouden sluiten, werd er duchtig heen een weer gewhatsappt: ‘Help, hoe gaan we dat doen?’ ‘Wat met het werk?’ ‘Wat met de kinderen?’ ‘Wat met het schoolwerk?’ ‘Wat met de Paasvakantie?’ Met heel velen stonden we even aan de grond genageld. Freeze.

Ik zie heel veel mensen die terugvechten, elk op hun eigen manier. Ik zie strakke tijdsschema’s, kinderen die stipt elke dag op hetzelfde moment huiswerk maken en hun muziekles inoefenen. Ik zie mensen die moestuinen aanleggen, genieten van een herwonnen vrijheid en hun kinderen leren om op de rug in het gras naar de wolken te kijken. Ik zie wandelaars en fietsers die het belang van zuurstof herontdekken. Ik zie mijn kinderen samen gek doen op de trampoline en het plezier van samenspelen (her)ontdekken. Fight.

Ik zie vooral veel moed.

De corona-crisis heeft ons in onze kwetsbaarheid gezet.

Plots beseffen we gezamenlijk hoe kostbaar onze gezondheid is.

Hoe alles verbleekt tegenover die ene wens: gezond blijven.

Ik hoop dat deze ervaring van kwetsbaarheid ons zal sterken.

Ook als we later weer het “gewone” leven oppikken. Al is de vraag natuurlijk wat “gewoon” is. Ik mis ze vaak, die kwetsbaarheid, in bedrijven, in trainingen, in conversaties. Vanuit kwetsbaarheid ontstaat een enorme kracht. Dat zien we nu rondom ons gebeuren. Zou het inspiratie kunnen zijn om ons in het werkleven en dagelijkse leven ook wat kwetsbaarder voor de ander te durven opstellen? Zouden we als samenleving vanuit die kwetsbaarheid niet veel krachtiger zijn?

Ik wens het je toe, dat je - door je bezorgdheid heen - ook kan genieten van het herontdekken van de kracht van kwetsbaarheid.

Hou jullie goed allemaal en draag zorg voor elkaar!